Sinds gisteren heb ik dankzij een actie van T-mobile – ik was toe aan een nieuw abonnement – een iPad.Tegen een geringe bijbetaling, dankuwel. Mijn aanvankelijke scepsistegen deze tablet, mede gevoed door de opstandige terugzendactie vanJeff Jarvis, is in één dag verdwenen. Ik zou het als tijdschriftliefhebber zelfs mindblowing willen noemen.
In december 2009 fantaseerde ik alsamen met HvA-collega en voormalig uitgever Paul Disco over het opzetten van eentabletmagazine. We konden ons er iets bij voorstellen, want de demovan Sports Illustrated kenden we natuurlijk al lang. Maar deNederlandse markt zou nog wel even achterblijven, al was het maaromdat de iPad pas sinds deze zomer verkrijgbaar is in Nederland.
In mei had ik zelf al een JooJoo, maardat is een lachertje uit Signapore, en is in feite niets meer dan eenlaptop met touchscreen en wifi, alleen dan wel een laptop waarmee jealleen maar kunt browsen en niets mee kunt opslaan of afspelen metusb. De JooJoo is wel te hacken (met een usb-hub, een toetsenbord eneen usb-stick met Linux). Het ding draait dan wel Java en Flash maarwordt daardoor wel kokendheet en na 1,5 uur (!) moet hij alweer in delader. Een echte kat in de zak. Doe het niet.
Ik heb Apple altijd met enige schroom en huiver behandeld. Ik heb zelf geen iPhone of MacBook. Ikhoud er niet van als ik een fraai vormgegeven, dichtgetimmerde devicein handen heb. Ik wil kunnen modificeren en aanpassen, openbreken enrommelen. Ik ben veel te veel anarchist. Ik houd er niet van als ikniet eens een koptelefoon met jack kan aansluiten maar voor eenkoptelefoon weer naar een website moet of naar een Apple Store dieeruit ziet als een Nespresso boetiek.
screenshot uit The Iconist
Maar voor de liefhebber vantraditionele magazines zijn de (betaalde) apps van titels als Vanity Fair, Edition 29 en The Iconist (een speciale iPad-titel uitDuitsland) werkelijk een prachtig begin. Het resultaat isverbluffend. Ik kan het niet uitleggen; je moet het zelf eensontdekken. Je raakt zelfs onder de indruk van de advertenties. Envanwege de liefde en aandacht voor het digitale magazine, raak je zogecharmeerd van de hi res foto’s, dat je met één klik hetkoffietafelboek van de fotograaf kunt bestellen. Dankzij dezerevolutie is er opnieuw waardering voor het ambacht. Kassa. Dat je niet kunt multitasken met het apparaat, heb ik nog niet als hinderlijk ervaren. Dat is net zoiets als beweren dat je tijdens het kijken naar een mooie film niet je mail kunt checken.
In Nederland zetten we voorzichtig deeerste stappen. Zelfs de (gratis) apps van de Telegraaf of VeronicaMagazine zijn een goede duw in de richting, alleszins beter dan deprobeersels van de Volkskrant (geen verschil met de iPhone-app, maargoed, deze is nog gratis) of NRC (een giller, wat is voor mij demeerwaarde om de identieke stukken uit de krant digitaal tekrijgen?). Geef mij een mooie, echt goedverzorgde app van eennieuwstitel en ik betaal er voor.
Het papier zou zich moeten aanpassen,niet de digitale versie. Papieren edities van kranten entijdschriften worden wat mij betreft een ‘light’ versie van dedigitale broer, en zijn dus eigenlijk foldermateriaal, ook geschiktom in bad en op het strand te lezen.
En hoe moet het dan met de websites vande nieuwsorganisaties? Houd het web zo gratis en zo open mogelijk.Bloggers, twitteraars, bijdragen van andere gebruikers. Al diefratsen die je in een app kwijt kan, komen niet tot zijn recht op eenwebsite of blog.
In amper een jaar tijd kan het verkeren. Of het nu het apps-formaat van Apple isof een ander systeem, de toekomst van magazines schuilt in detablets. En dat vereist een andere manier van denken en werken.Onderwijsinstanties die de jeugdige journalisten nog opvoeden met hetvaste ideaal van krant, tv, radio – tijd om wakker te worden. Werksamen met app-ontwikkelaars!
In het Crossmediale journalistiek vind je na elke paragraaf een blokje met zoektermen. Vul deze hieronder in en je stuit automatisch op verwante artikelen.
